เมื่อวานไปส่งเพื่อนที่สนามบินมา
เค้าจะไปเรียนต่อที่ ucla จิงๆไม่รู้หรอกว่าชื่อเต็มมหาลัยนี้ชื่อไร
แต่ก็เคยได้ยินบ่อยๆ ก็คงดังง่าแหละ
เพื่อนที่ไปส่งคนนี้ ไม่ได้เรียนคณะเดียวกัน
แต่รู้จักกันตั้งแต่ไปค่ายตอนปิดเทอมปี 1
ก็เกือบ 4 ปีแล้วที่รู้จักกัน
ทำกิจจกรรมด้วยกันมาตลอด
ประมาณว่ารู้ใส้รู้พุงกันสุดๆ
เพื่อนคนนี้ เป็น ผูชาย อิอิ เราก็มีเพื่อนชายเหมือนกันนะ
เป็นคนที่ดูภายนอกแล้วไม่น่าจะมีอะไรโดดเด่น
แต่พอได้รู้จัก ทำให้รู้ว่า
เค้ามีอะไรพิเศษๆ ในตัวเยอะมาก
เป็นคนที่ฉลาด หัวดี เพราะเรียนจบเศรษศาสตร์มาด้วยเกียรตินิยม อันดับสอง
ซึ่งในความคิดจอยคือเก่งมากแค่ เรียนเศรษฐศาสตร์ ก็ไม่ใช่คนแล้ว แถมได้เกียรตินิยมด้วย ทำได้ไง
เคยสอนวิชาเศรษฐศาสตร์เบื้องต้นให้จอย (เป็นวิชาบังคับที่จอยต้องเรียน แต่จอยไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกะคณะจอยตรงไหน (( จอยเรียนสังคมสงเคราห์)))
เป็นวิชาที่มีเรียน แปดโมงเช้า จอยเลยไปแค่คาบแรก ไปดูลาดเลา พอรู้ว่าไม่เช็คชื่อ ก็ไม่เคยไปเรียนอีกเลย
แต่เค้าเป็นคนติวให้จอยทั้งหมดในเวลาแค่ 2 วันก่อนสอบ จากคนที่ไม่รู้เรื่องเลยเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์เพราะจอยเรียนศิลป์ ฝรั่งเศสมาตอนม ปลาย เลยไม่ได้เรียนเลขเลยในช่วง ม ปลาย
จนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ได้เกรด b มา ซึ่ง เฉลี่ยเด็กในคณะจอยส่วนใหญ่ จะได้ c+ กัน
จอยไม่ชมตัวเองว่าเก่ง แต่ชม เค้าที่สอนควายตัวนี้ จน ได้เท่านี้
เป็นสิ่งที่จอยรู้สึกขอบคุณเค้ามาตลอด แล้วเค้าก็เคยบอกว่าอยากเป้นอาจารย์
ซึ่งจอยอยากบอกว่า เค้าสามารถเป็นได้ และเป็นได้ดีด้วย
และอีกอย่างที่โดดเด่นในตัวเค้าคือ งก มาก เหมาะแล้วที่เรียนเศรษฐศาสตร์
ทำสติถิค่าไฟหอเอเชี่ยนเกมส์ ของมหาลัย ที่มีชื่อเสียงว่าค่าไฟแพ่งที่สุด
เดือนละไม่ถึงร้อย ในขณะที่คนอื่นๆ เค้าจ่ายกันเดือนนึง ไม่ต่ำกว่าห้าร้อย อันนี้ก็นับถือ ทำได้ไง
จิงๆ แล้วแอบรู้มาว่า ก่อนออกจากห้อง มันสับสวิชไฟทุกครั้ง แล้วมีหน้าไปถามคนอื่นอีก ว่า แล้วพวกแกไม่ได้ทำแบบนั้นกันเหรอ
เฮ้อ ไองก ไม่มีใครเค้าทำกันหรอก
ตั้งแต่วันนี้ ก็จะไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้อีกแล้ว
เพราะเค้า ตั้งเป้าหมายไว้ว่า จะไป 5 ปี เรียนโทจบ ก็ต่อเอกเลย
ก็ใจหายเหมือนกันคิดว่า 5 ปีนี่ ตอนกลับมา พวกเพื่อนๆ แต่ละคน คงอุ้มลูกไปรับกัน (ถ้าหาพ่อกันได้ง่านะ
คิดๆ ไป เกือบถึงเลข 3 เลยนะ
โชคดีนะแก เอาด๊อกกลับมาให้ได้
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ
ส่วนชั้นก็จะ พยายามอุ้มลูกไปรับแกตอนกลับให้ได้เหมือนกัน อิอิ